40 lat sierpeckiego skansenu

To muzeum idzie w przyszłość
Na dzisiejszy kształt Muzeum wpływ miało wiele osób i każda z nich zostawiła tu cząstkę siebie, swoich pomysłów i zamierzeń – mówił otwierając jubileuszowe uroczystości (7 września) z okazji czterdziestolecia Muzeum Wsi Mazowieckiej, dyrektor Jan Rzeszotarski.

Jubileuszowe obchody były okazją do przypomnienia, że decydujący wpływ na powstanie skansenu miała działalność sierpeckiego Ośrodka Rzeźby Ludowej. Aby zapewnić właściwą opiekę gromadzonej od początku lat sześćdziesiątych kolekcji rzeźby, 24 marca 1971 roku utworzono w Sierpcu Muzeum Etnograficzne. Placówka kierowana przez Antoniego Lorenca miała siedzibę w budynku sierpeckiego Ratusza. Pierwsze wystawy prezentowano w salach zaprzyjaźnionego Domu Kultury, Domu Kolejarza, czy Spółdzielni Mieszkaniowej. Dopiero w 1980 w wyremontowanym budynku Ratusza zaprezentowano pierwszą ekspozycję. Dotyczyła historii rzeźby i miasta. Kolejne etapy zmierzające do powołania muzeum przyspieszyła współpraca z katedrą etnografii Uniwersytetu Warszawskiego nad budownictwem ludowym. Bardzo szybko do Sierpca trafiły pierwsze drewniane obiekty. W 1974 roku pracownicy Politechniki Warszawskiej wykonali ogólny projekt przyszłego parku etnograficznego. Oficjalna decyzja o jego utworzeniu zapadła w 1975 roku. I od tej chwili prace są skoncentrowane na budowie skansenu, ochronie najcenniejszych zabytków architektury wiejskiej, małomiasteczkowej i sakralnej Mazowsza. Na potrzeby parku władze miasta przeznaczyły 60 hektarów ziemi, które kiedyś stanowiły część niewielkiego majątku Bojanowo. Na jego obszarze postanowiono odtworzyć trzy typy wsi: rzędówkę, ulicówkę i przysiółek.
Dziś muzeum jest jedną z najbardziej znanych, lubianych i chętnie odwiedzanych placówek mazowieckich. W ciągu roku przewija się tu tysiące turystów. To także miejsce, które w sposób szczególny upodobali sobie filmowcy. Tu przecież powstawały sceny do głośnych produkcji, takich jak: „Szwadron“, „Ogniem i mieczem” czy „Pan Tadeusz”. Dla młodzieży skansen jest miejscem niezwykłych lekcji. Od 1991 roku przygotowane aranżacje chałup wiejskich turyści mogą oglądać przez cały rok. Nie tylko w regionie mazowieckim, ale daleko poza jego granicami znane są wystawy: „Wielkanoc na Mazowszu”, „Boże Narodzenie na Mazowszu” oraz doroczne imprezy plenerowe jak: „Powitanie wiosny”, „Dzień Dziecka” czy niezwykle lubiany przez turystów cykl spotkań w ramach „Niedziel w skansenie”. Przygotowywane od lat ekspozycje pozwalają dowiedzieć się, jak wyglądało życie codzienne i świąteczne mazowieckiej wsi przełomu XIX i XX wieku. Tu można zobaczyć, jak wypiekano chleb, wyrabiano sery, masło, śmietanę, kiszono kapustę. Jak wyglądało pranie na tarze i maglowanie bielizny.
Sierpeckie Muzeum jest jedną z trzydziestu placówek kultury, dla których organem prowadzącym jest samorząd województwa mazowieckiego. I co podkreślał marszałek województwa mazowieckiego Adam Struzik, jest ono bez wątpienia w tej grupie wiodącą. Przypomina o korzeniach i początkach dających podstawy polskiej tradycji i kultury narodowej. – W czterdziestoletniej historii placówki ostatnich trzynaście lat to jest nasza współpraca, czas bardzo dynamicznego rozwoju Muzeum – mówił Adam Struzik.
W swoim wystąpieniu marszałek mówił, że to miejsce i jego rola ma niewyobrażalnie duże znaczenie. – Na przestrzeni lat udało się zgromadzić zabytki materialne z różnych obszarów życia, reprezentujących kulturę chłopską, mieszczańską, szlachecką. Proszę zwrócić uwagę na drugą bardzo ważną kwestię. Muzeum niezwykle umiejętnie wychodzi w przyszłość. Powstają nowe obiekty. W planach są zapewnienia dalszej rozbudowy i usytuowania tu super nowoczesnych miejsc do konferencji i spotkań.
Muzeum Wsi Mazowieckiej, to również, jak mówił w czasie homilii ks. kan. Andrzej Więckowski, dziekan dekanatu sierpeckiego, miejsce szczególne, bo łączące wiarę, tradycję, kulturę. – Przygotowane w muzeum ekspozycje pozwalają zobaczyć, jak wyglądało kiedyś życie, jak wyrabiano sery, masło, jak maglowano pościel. Ale można też się przekonać, jak ludzie żyjący na wsi, począwszy od najbiedniejszego chłopa, a kończąc na majętnym młynarzu czy bogatym dziedzicu, łączyli swe życie codzienne z Bogiem i żyli zgodnie z tradycją chrześcijańską. To polska wieś w sposób szczególny pielęgnowała chrześcijańskie korzenie Europy. To miejsce jest chlubą miasta i regionu– powiedział ks. dziekan.
Z okazji jubileuszu 40-lecia dyrektor uhonorował te osoby, które przepracowały w muzeum ponad 20 lat. Są to: Jadwiga Meller, Ewa Ożdżyńska, Piotr Jaskóła, Anna Rzeszotarska, Maria Czajkowska, Katarzyna Raniszewska, Maria Weber, Danuta Krześniak, Bogusława Trojanowska, Anna Solka.
Najbliższe plany związane będą z budową nowoczesnego centrum kulturalno – rekreacyjnego, które pozwoli chętnym na dłuższy pobyt w skansenie.
rad

Fot. Dariusz Ossowski

Zobacz kolejny artykuł

Pierwszy taki zlot w Sierpcu

Jedenaście najlepszych food trucków, a na nich pyszności pozwalające poznawać i smakować dania z różnych …