Tygodnik Płocki - Z pokolenia na pokolenie

Interaktywny Portal Mazowsza Północnego - Tygodnik Płocki

Przyroda: Z pokolenia na pokolenie

23-01-2008

Trudno w to uwierzyć, ale tak jak ojciec przekazuje synowi swoje doświadczenia zawodowe, tak kłusownicy zajmują się tym procederem z pokolenia na pokolenie. Starzy, „odchodzący z zawodu” uczą dzieci, jak zwierzęta migrują, jakie są ich zachowania, dzielą się wiadomościami o znajomości terenu i sposobami wyprowadzenia „w pole” myśliwych i leśników.

Komendant Posterunku Straży Leśnej Sławomir Lipski, wymienia trzy główne grupy kłusowników. – Najliczniejsza jest grupa kłusujących bez broni, a walka z nimi jest bardzo trudna – wyjaśnia. – Ci ludzie są niezwykle groźni i zdeterminowani, wyrządzają ogromne szkody w środowisku naturalnym. Co najgorsze, to nie zważają na okresy ochronne zwierząt i ptaków, a w takich przypadkach straty są jeszcze większe niż podają to statystyki. Podajmy przykład, że skłusowanie lochy dzika w okresie ciąży wiąże się tak naprawdę ze stratą około 5 – 10 dzików.
Kłusowanie bez broni to nic innego, jak rozkładanie urządzeń, czyli wnyków, potrzasków, sideł, które swoim działaniem powodują niezwykłe cierpienie zwierząt. Giną one na skutek uduszenia lub okaleczenia. – Cierpienia zwierzęcia, które wpadło we wnyki, nie da niczym opisać – dodaje S. Lipski. – Zwierzę ginie w męczarniach, konając od 3 do 8 godzin. Chcąc się uwolnić, zadaje sobie jeszcze większe cierpienie.
Kłusowanie z bronią jest jeszcze groźniejsze, bo kłusownik zdaje sobie sprawę, że w przypadku złapania, traci broń i grozi mu kara więzienia. Najczęściej nie zabija z chęci zdobycia mięsa, lecz dla przyjemności. Zabija wszystko, co spotka na swojej drodze. Działa w miejscach oddalonych od wsi i zabudowań, czuje się bezkarnie, bo las daje mu poczucie anonimowości.
Tak działający kłusownicy są niebezpieczni, bo robią to dla sportu. Mają samochody terenowe z silnymi reflektorami, mogą dostać się nawet w trudno dostępne rejony. – Strzelają bez skrupułów, tylko dla podniesienia adrenaliny, nawet nie zabierają potem ubitego zwierzęcia – mówi komendant. – Sprawdzają swoje umiejętności strzeleckie. My spotykamy zabite sarny z broni sportowej, co oznacza, że kłusownik miał prawdopodobnie pozwolenie na broń. Niektórzy strzelają z broni nielegalnej i samoróbek. Na razie takie przypadki są u nas od-
osobnione, ale widać, że ten proceder jest coraz częstszy.
I jest jeszcze trzeci sposób, to kłusowanie z psami, najczęściej z hartami, terierami, psami rasy mieszanej. Najczęściej ten proceder uprawiany jest zimą, gdy zalega śnieg. Psy tropiąc po śniegu, chwytają lub zaganiają zwierzynę w miejsca, skąd nie ma ucieczki i bestialsko zagryzają. Udowodnione polowanie z psem podlega karze pozbawienia wolności do 5 lat.
Stale wzrasta ilość bezpańskich psów, co oznacza, że rośnie też ilość skłusowanej zwierzyny. Co prawda myśliwy ma prawo odstrzelić bezpańskiego psa, ale zwykle jest to ostateczność, bo nie sposób ocenić, czy ma on właściciela. To także przestroga dla turystów, którzy pozwalają swoim ulubieńcom wybiegać się w lesie. Przepisy określają spuszczanie psów ze smyczy, jako wykroczenie. Nie dosyć, że płoszą zwierzynę, to stwarzają zagrożenie dla innych spacerujących po lesie. Na dodatek mogą być potraktowane jako bezdomne i zastrzelone.
Czternaście tysięcy kary za łosia
Chociaż walka z kłusownikami jest niezmiernie trudna, to jakoś udaje się doprowadzać ich przed wymiar sprawiedliwości. Jest to możliwe dzięki wspólnemu działaniu leśników, myśliwych i policji. W zwalczaniu kłusownictwa niezwykle ważną rolę odegrało Ministerstwo Środowiska wydając ustawę określającą wysokość ekwiwalentu za zwierzynę bezprawnie pozyskaną. A nie są to małe pieniądze. Za skłusowanie łosia trzeba zapłacić 14 tys. zł, za jelenia – 5,5 tys. zł.
Na terenie działania Nadleśnictwa Płock, wnyki można spotkać najczęściej w pasie rzeki Wisły, gdzie są tereny trudno dostępne, zadrzewione, gdzie jest dużo zwierzyny. A ofiarą kłusowników padają: sarny, zające, dziki, jelenie, także ptactwo, kuropatwy i bażanty. – Bywa i tak, że kłusownik specjalnie stosuje pewien rodzaj dokarmiania – wyjaśnia S. Lipski. – Nęci zwierzynę, by ta przyszła w miejsce, gdzie już założył swoje urządzenia. Najgorsze jest to, że kłusownicy zostawiają wnyki także w miejscu dokarmiania przez leśników i myśliwych. Zwierzyna łatwo odnajduje paśniki, nie zdając sobie sprawy, że czeka na nią śmierć.
Trudno powiedzieć, jaka jest skala tego procederu. Niestety las zapewnia kłusownikowi anonimowość. – Są takie tereny, na których udaje nam się wyeliminować ten proceder – kończy rozmowę komendant. – Na wielu terenach prowadzimy swoistą wojnę, zabierając wnyki, sidła i potrzaski, przez co pozbawiamy kłusowników urządzeń niezbędnych do kłusowania. Ponadto często patrolujemy teren, co pozwala nam ujmować sprawców. W lesie jesteśmy o różnych porach dnia i nocy, w święta i dni powszednie, to nam pozwala jeśli nie całkowicie zwalczyć kłusownictwo, to przynajmniej znacznie je ograniczyć.
Jola Marciniak

Publikowane komentarze sa prywatnymi opiniami użytkowników portalu. Tygodnik Płocki nie ponosi odpowiedzialności za treść opinii.

Ten artykuł nie był jeszcze komentowany

Dodaj komentarz